- , .

, , , , . , , , . . , .

, ; .

, , , .

, , .

, .

, ?

, .

, .

.

. .

? . ?.. - , . , , , . , , .

. , .

.

, , . , .

, .

, .

! , .

, .

:

! . .

Ҹ . .

, :

, . , !..

, . , ,

. , .

-, ! . ? ,

. ? ?

.

, , . . . .

, , .

! .

-.

. .

.

; .

. ظ , . : , .

, . , , . . .

.

, .

, .

, .

, - , , . , . , , .

! .

, .

? .

, . , : . , !

Li prenis el sub la shranko Rafanetuleton por paroli kun ghi.

Rafanetuleto havis rughan vizaghon, longan blankan barbon, alumetan kolon, jakon el rugha modlopasto kun butonoj el arghenta papero, kaj sur alumetaj kruroj nigrajn modlopastajn botojn. Pli frue ghia vizagho estis bela, ronda, sed nun farighis malgranda, sulkabunda. Ghi tuttempe ridetis al si en barbon. Ghiaj okuloj estis mallarghaj, ankau tute sulkabundaj.

Volodja rakontis al Rafanetuleto pri la arbo, kiu forgesis sian nomon; li chiam chion al ghi rakontadis.

Tiu staris, dismetinte kruroj en la nigraj botoj, ridetis al si en barbon kaj rigardis siajn arghentajn butonojn tiel, kvazau pli bela ol chi tiuj butonoj estas nenio en la mondo.

Iufoje arbo mortas, sed poste revivighas, rakontis Volodja.

Sed poste revivighas, konsentis Rafanetuleto.

Chu ankau avchjo mortis, sed poste revivighos?

Audighis pashoj, Volodja rapide kashis Rafanetuleton sub la shrankon.

Eniris avinjo kun sako, plena je chia chiajho.

Avchjo kun shi ne estis.

Avinjo mastrumadis. Volodja chiam rigardis la pordon kaj fiksauskultadis.

Kion do? demandis avinjo kaj tushis lian frunton per palmo. Chu vi ne malsanas? Iom vi ne estas chiama, bubo. Jen vi bruas, kuras, fiagas, neniu paco. Kaj jen vi sidas trankvila kiel maljunuleto, sed kun vi ne estas paco ankau.

Volodja sidis kaj fiksauskultis. Kaj kiam li enlitighis, li kunkape kovris sin per la litkovrilo.

Kaj poste venis la printempo.

Kiam iomete sekighis, Volodja kun onklo Aljosha interkonsentis kaj foje vespere komencis chirkaufosi la sekan arbon, kiu forgesis sian nomon. Volodja fosis per malgranda fosileto, kaj onklo Aljosha alportis grandan fosilon.

Iufoje onklo Aljosha kun radiko elshiradis tutajn arbustojn kiel vera prodo.

Ili ambau estis tre absorbitaj de la laboro kaj ne rimarkis, ke ilin alvenis onklino Vera.

Amikighis diablo kun bebo! diris onklino Vera, kunpreminte la maldikajn rughajn lipojn. Tre charmas

Longulo forjhetis la fosilon kaj staris silenta, purigante de polmoj bulojn de koto.

Sed Volodja diris:

Mi ne estas bebo! Mi tute ne estas bebo. Mi jam frekventas infanghardenon.

Onklino Vera levetis shultrojn kaj ekiris sian vojon. Kaj onklo Aljosha post shi.

Volodja audis, kiel onklino Vera kolere diris:

Vi estas neserioza homo, Aleksio! Pripensu nur, kiajn amikojn kaj kiajn okupojn vi trovas!..

Mi vere estas neserioza homo, malgaje respondis onklo Aljosha. Sed kion fari, Verjo, se mi estas tia

Volodja laboretis ankorau iomete. Sed labori sole estas enue, kaj li iris hejmen.

U-u, malpura! kolere diris avinjo. Kie do vi sukcesis tiel kotighi? Aliaj infanoj estas kiel infanoj, sed vi

Mi estas neserioza homa. Chu veras? Jes?

Avinjo silentis.

Sed onklino Vera estas serioza homo, enmense pensis Volodja dum avinjo dolore frotis liajn nigrajn manojn per sapumita broso. Ankau avinjo. Ankau Rafanetuleto estas iomete serioza. Sed ni kun onklo Aljosha ne.

Kion fari, avinjo, se mi estas tia diris Volodja.

Vi prefere silentu! respondis avinjo.

Sed la arbon Volodja kun onklo Aljosha chirkaufosis.

Kaj ili akvumis ghin chiutage. Kaj sur la arbo komencis shveli burghonoj.

Sed poste avinjo veturigis Volodja al vilao.

Ili dum unu tago pretighis kaj forveturis; li ech al onklo Aljosha ne sukcesis adiaui.

Li revenis nur en la autuno. Pluvis, sed li tuj alkuris la arbon. Ghi estis ne tute morta: sur kelkaj branchoj vidighis kaj verdaj, kaj jam tute flavighintaj folioj.

Volodja rigardis la arbon, sed ne rekonadis ghin. Tiu estis nek tremolo kaj nek betulo, nek poplo, nek acero. Nekonata arbo. Sed odoris de ghi tre konate kaj bone.

Se estus onklo Aljosha pensis Volodja.

Jhus li sukcesis pensi tion, onklo Aljosha alvenis.

Mi do pri vi sopiris, diris li.

Ankau mi sopiris, respondis Volodja.

Onklo Aljosha klinis sin, levis de surtere ion rondan, malgrandan, verdan kaj metis sur polmon de Volodja. Volodja ech ne tuj rekonis, kio estas. Kaj poste ekportis pli proksime al vizagho kaj eksentis fortan kaj miraklan odoron de pomo, poma konfitajho, kukoj kun pomoj.

Pomarbo! diris Volodja.

Onklo Aljosha kapjesis, kaj la arbo ankau komencis jesi per branchoj kun flavaj kaj verdaj folioj.

Kion do vi faros pri la pomo? demandis onklo Aljosha.

Mi ne scias, respondis Volodja. Poste mallaute, lausekrete diris: Mi faros Pomuleton. Ghis revido, onklo Aljosha!

<< >>

PRI TUTKOMUNA LINGVO
PRI RUSA LINGVO
PRI ANGLA LINGVO
PRI ALIAJ NACIAJ LINGVOJ
BATALO DE LINGVOJ
ARTIKOLOJ PRI ESPERANTO
"" PRI "KONKURENTOJ" DE ESPERANTO
LECIONOJ DE ESPERANTO
.KONSULTOJ DE E-INSTRUISTOJ
ESPERANTOLOGIO KAJ INTERLINGVISTIKO
TRADUKO DE MALSIMPLAJ FRAZOJ
TRADUKOJ DE DIVERSAJ VERKOJ
FRAZEOLOGIO DE ESPERANTO
, . VERKOJ DE ZAMENHOF KAJ PRI LI
, PROKSIMAJ MOVADOJ
ELSTARAJ PERSONOJ KAJ ESPERANTO
PRI ELSTARAJ ESPERANTISTOJ
. EL HISTORIO DE RUSIA E-MOVADO
KION ONI SKRIBAS PRI ESPERANTO
ESPERANTO EN LITERATURO
. KIAL E-MOVADO NE PROGRESAS
HUMURO PRI KAJ EN ESPERANTO
- ESPERANTO POR INFANOJ
DIVERSAJHOJ
INTERESAJHOJ
PERSONAJHOJ
/ DEMANDARO / RESPONDARO
UTILAJ LIGILOJ
IN ENGLISHPAGHOJ EN ANGLA LINGVO
PAGHOJ TUTE EN ESPERANTO
NIA BIBLIOTEKO
. miresperanto.com !