Chapitro XI

Post duonhoro Nikolao Petrovich iris en la ghardenon, en sian amatan laubon. Malghojaj meditoj premis lin. Unuafoje li klare konsciis la senfundajhon, kiu apartigis lin de la filo; li antausentis, ke kun chiu tago ghi pli kaj pli grandighos. Do vane en Peterburgo vintre dum tutaj tagoj li studis la plej novajn verkojn; vane li auskultis atente la interparolojn de la junuloj; vane li ghojis, kiam li sukcesis meti ankau sian vorton en iliajn bolantajn parolojn. Mia frato diras, ke ni estas pravaj, pensis li - kaj metinte flanke chiun memamon, mi mem pensas, ke ili estas pli malproksime de la vero, ol ni, sed samtempe mi sentas, ke ili posedas ion, kion ni ne havas, ian superecon je ni. La junecon? Ne: ne sole la junecon. Chu ne en tio konsistas ilia supereco, ke en ili restis malpli da sinjoreco, ol en ni?

Nikolao Petrovich mallevis la kapon kaj frotis la vizaghon per la mano.

"Sed malshati la poezion?" ree pensis li, "ne simpatii kun la arto, kun la naturo " Li rigardis chirkaue, kvazau por kompreni, kiel oni povas ne simpatii kun la naturo. Jam proksimighis la vespero, la suno sin kashis post malgranda tremola arbaro, kreskanta duonan verston de la ghardeno, kaj jhetis senfinan ombron sur la senmovajn kampojn. Kamparano trote rajdis blankan chevalon sur malhela, mallargha vojeto de la rando de la arbaro: kvankam li rajdis en la ombro, li estis tuta klare videbla; oni ech povis rimarki flikajhon sur lia dorso. La sunaj radioj penetris en la arbaron kaj, traborante la densajhon, vershis sur la trunkojn de la tremoloj tiel varman lumon, ke ili farighis similaj al pinoj; iliaj folioj shajnis preskau bluaj kaj super ili alte pendis la hele blua chielo, delikate borderita de la vesperrugho. La hirundoj flugis alte; la vento eksilentis; malfruintaj abeloj malrapide kaj dorme zumis inter la siringaj floroj; kolono de mushoj dancis super izolita brancho etendita. Kiel bela estas chio chi, mia Dio! pensis Nikolao Petrovich, kaj la amataj versoj murmurete flugis de liaj lipoj: li rememoris Arkadion, 'Stoff und Kraft' kaj eksilentis, sed restis senmova kaj daurigis la doloran plezuron de la soleca meditado. Li amis mediti; la vivo en la kamparo evoluigis en li chi tiun kapablon. Antau nelonge li same meditis, atendante sian filon en la gastejo, kaj de tiu tempo jam plenumighis shangho, jam fiksighis la rilatoj kun Arkadio, tiam neklaraj ankorau, kaj kiel! Sin prezentis al li la bildo de la mortinta edzino, sed ne tia, kia li shin konis en la dauro de longaj jaroj, ne bona mastrino, chiam hejme restanta, sed juna knabino, kun maldika talio, senpeke demanda rigardo, kaj forte kunplektita harligo super la infana kolo. Li rememoris, kiel li ekvidis shin unuafoje. Li estis tiam ankorau studento. Li renkontis shin sur la shtuparo de sia loghejo kaj nevole pushegis shin, sin turnis, volis peti pardonon kaj sukcesis nur murmuri: "Pardon, monsieur"; shi klinis la kapon, ekridetis kaj subite, kvazau timigita, forkuris, de la kurbigho de la shtuparo rapide ekrigardis lin kaj rughighis. Poste, la unuaj nekuraghaj vizitoj, duonvortoj, duonridetoj, momentoj de dubo, malghojo, pasio kaj fine la ebriiganta felicho Kie estas chio chi? Shi farighis lia edzino, li estis felicha, kiel nemultaj sur la tero

Sed, pensis li, la dolchaj, unuaj momentoj, kial ili ne povas dauri vivon eternan, senmortan?

Li ne penis klarigi al si mem chi tiun ideon, sed li sentis, ke li deziras reteni felichan tempon per io pli forta ol la memoro, li deziris ree senti la proksimecon de sia Mario, shiajn varmon kaj spiron, kaj jam shajnis al li, ke super li

"Nikolao Petrovich", eksonis proksime de li la vocho de Fenichka, "kie vi estas?"

Li ektremis. Li ne sentis honton, li ne faris al si riprochojn Li ech ne imagis la eblecon kompari la edzinon kun Fenichka, sed li bedauris, ke shi serchas lin en tiu chi momento. Shia vocho tuj rememorigis al li liajn grizajn harojn, lian maljunecon, lian nunan staton.

La sorchlando, en kiun li jam estis eniranta, kiu jam estis aperanta el la nubaj ondoj de l tempo pasinta, ekshancelighis kaj malaperis.

"Mi estas tie chi", respondis li, "mi venos, iru." Jen la sinjoraj kutimoj, pensis li. Fenichka silente rigardis al li en la laubon kaj malaperis. Li konstatis kun miro, ke la nokto surprizis lin en liaj meditoj. Chio chirkaue farighis malluma kaj silenta, kaj la vizagho de Fenichka shajnis al li pala kaj malgranda en la krepusko. Li levighis por reveni hejmen, sed lia tushita koro ne povis trankvilighi en lia brusto, kaj li komencis malrapide promeni en la ghardeno, jen medite rigardante antau siaj piedoj, jen levante la okulojn al la chielo, kie jam svarmis kaj briletis la steloj. Li promenis longe, preskau ghis lacigho, kaj lia maltrankvilo, ia serchanta, nedifinita, malghoja, ne malaperis. Ho, kiel ridus lin Bazarov, se li ekscius, kio farighis en li tiam! Ech Arkadio kondamnus lin. Che li, kvardekkvarjara agronomo kaj mastro, larmoj aperis en la okuloj, senmotivaj larmoj; tio estis centoble pli malbona ol la violonchelo.

Nikolao Petrovich ne chesis promeni kaj ne povis decidighi eniri en la domon, en chi tiun serenan kaj intiman neston, kiu tiel invite rigardis lin per siaj lumigitaj fenestroj; li ne havis la kuraghon forlasi la mallumon, la ghardenon, la impreson de fresha aero sur la vizagho, chi tiun malghojon, chi tiun maltrankvilon

Che la kurbigho de la vojeto li renkontis Paulon Petrovich.

"Kio estas al vi?" demandis li Nikolaon Petrovich, "vi estas pala kiel fantomo; kial vi ne iras dormi?"

Nikolao Petrovich klarigis al li en kelke da vortoj la staton de sia animo kaj foriris. Paulo Petrovich iris ghis la ekstremo de la ghardeno. Ankau li ekmeditis, ankau li levis la okulojn al la chielo. Sed en liaj belaj, malhelaj okuloj rebrilis nenio, ekster la lumo de la steloj. Li ne estis romantikulo, kaj ne sciis revi lia animo, elegante seka kaj pasia, mizantropa lau la franca maniero.

"Chu vi scias?" diris en la sama nokto Bazarov al Arkadio. "Mi havas bonegan ideon. Via patro diris hodiau, ke li ricevis inviton de tiu via altranga parenco. Via patro ne veturos al li; ni ekspedu nin tien, li ja invitas ankau vin. Vi vidas, kia vetero estas nun chi tie. Ni faros agrablan ekskurson, ni rigardos la urbon. Ni pasigos tie kvin, ses tagojn, ne pli multe!"

"Kaj de tie vi revenos tien chi?"

"Ne, mi devas veturi al mia patro. Vi scias, li loghas tridek verstojn de vi. Jam dum longe mi ne vidis lin; mi devas fari la plezuron al la maljunuloj. Ili estas bravaj homoj, precipe la patro: tre amuza. Mi estas ilia sola filo."

"Longe vi gastos che ili?"

"Ne. Mi kredeble enuos tie."

"Kaj revenante vi vizitos nin?"

"Mi ne scias eble. Do? Chu ni veturu?"

"Bone", respondis Arkadio indiferente.

En la fundo de sia koro li tre ekghojis pro la propono de sia amiko, sed li opiniis sia devo kashi sian senton. Ne vane li estis nihilisto.

En la sekvinta tago li forveturis kun Bazarov en la urbon M. La junularo de Marino bedauris ilian forveturon; Dunjasha vershis kelke da larmoj sed la maljunuloj pli libere ekspiris.


XI

,
. .
; ,
. , , ,
;
; ,
. " ,
, - , - , ,
, , , ,
-, , - ...
? : .
, , ?"
.
" ? - , -
, ?.."
, ,
. ; ,
: .

; , , ,
; - .
, ,
, ,
- ,
. ; ;
; ,
. " , !" - ,
; , Stoff und Kraft
- , ,
. ;
. , ,
, , ,
... ! , ,
, , ,
, -
. ,
. . ,
, , , ,
: "Pardon, monsieur"*, - ,
,
, .
, , , , , , ,
, ... ?
, , ... ", - , -
, , ,
?"
______________
* , (.).

, ,
- ,
; ,
, , ...
- , - , - ?
. , ...
, ,
. : ,
, ...
, ,
, - .
- , - , - , . - " , -
", - .
, ,
, . ,
, .
; ,
, ,
, .
, , , - , ,
, . , ,
, ! .
, , ,
, ; .
,
,
; , ,
, ...
.
- ? - , - ,
; ; ?

. , ,
. ,
. ,
- , ...
- ? - . -
. ,
. ;
- ***; .
; , .
-, !
- ?
- , . , *** .
, ; .
, : . .
- ?
- . , .
- ?
- ... . , , ? ?
- , - .
,
. !
***.
; ... .

<< >>

PRI TUTKOMUNA LINGVO
PRI RUSA LINGVO
PRI ANGLA LINGVO
PRI ALIAJ NACIAJ LINGVOJ
BATALO DE LINGVOJ
ARTIKOLOJ PRI ESPERANTO
"" PRI "KONKURENTOJ" DE ESPERANTO
LECIONOJ DE ESPERANTO
.KONSULTOJ DE E-INSTRUISTOJ
ESPERANTOLOGIO KAJ INTERLINGVISTIKO
TRADUKO DE MALSIMPLAJ FRAZOJ
TRADUKOJ DE DIVERSAJ VERKOJ
FRAZEOLOGIO DE ESPERANTO
, . VERKOJ DE ZAMENHOF KAJ PRI LI
, PROKSIMAJ MOVADOJ
ELSTARAJ PERSONOJ KAJ ESPERANTO
PRI ELSTARAJ ESPERANTISTOJ
. EL HISTORIO DE RUSIA E-MOVADO
KION ONI SKRIBAS PRI ESPERANTO
ESPERANTO EN LITERATURO
. KIAL E-MOVADO NE PROGRESAS
HUMURO PRI KAJ EN ESPERANTO
- ESPERANTO POR INFANOJ
DIVERSAJHOJ
INTERESAJHOJ
PERSONAJHOJ
/ DEMANDARO / RESPONDARO
UTILAJ LIGILOJ
IN ENGLISHPAGHOJ EN ANGLA LINGVO
PAGHOJ TUTE EN ESPERANTO
NIA BIBLIOTEKO


. miresperanto.com !